De borstvoeding maffia

Ik had het me zo anders voorgesteld. Tijdens de zwangerschap kreeg ik twee standaard vragen voor mijn kiezen. Vragen waarbij ik mezelf steeds vaker afvroeg of ik deze zelf ook stelde aan ‘de zwangere vrouw’…

De dames die met stralende ogen het heugelijke nieuws vertelden en nadat ik ze gefeliciteerd hab, vroeg ik ze ook meteen naar hun carriere plannen na het verlof? En natuurlijk de zo belangrijke vraag of ze van plan zijn borstvoeding te gaan geven? Na amper 7 weken zwangerschap wordt deze vraag je al vanzelfsprekend gesteld door de verloskundigen en kraamverzorgsters. Je bent nog net bekomen van het feit dat je echt zwanger blijkt te zijn en word al voor de eerste keuze gesteld. En je voelt je zonder hier ooit over nagedacht te hebben bijna bezwaard om ‘nee’ te antwoorden. Ook voel je je een slechte carriere vrouw, in onze moderne wereld waarin de vrouw ‘volledig’ geëmancipeerd is, wanneer je aangeeft parttime te gaan werken. Nee toch, daar heb ik toch niet aan meegedaan?

Ik had al eens van het woord gehoord. Tijdens een interview bij RTL Late Night nota bene werd er gesproken over de borstvoedingsmaffia. Ik moest er om lachen en dacht in eerste instantie dat het een fabel was, verzonnen door die-hard moeders die het ergens aan moesten pleiten als het niet zou lukken zoals het ‘hoort’. Zo visueel ingesteld als wat ik ben kreeg ik wel meteen een beeld in mijn hoofd van deze maffiosi; een rij makeup loze moeders met een kind in de ene arm en nog een in de zelf gemaakte draagzak. Uiteraard met een borst eruit, waar ze voor bedoeld zijn, en een heel tevreden baby eraan zuigend. Borstvoeding is het beste wat er is, het meest praktische en natuurlijke voor jou en je kindje. Dat straalden ze uit vanuit hun tenen in mijn verbeelding. 

Ik zei nog altijd tegen de belangstellende mensen die de vraag durfden te stellen hierover dat ik zeker van plan ben om borstvoeding te geven, maar als het te veel gedoe werd er onmiddellijk mee te stoppen. Ik wilde vooral geen heissa maken als borstvoeding niet zou lukken. God wat voelde ik me stoer als ik dat zei. De zelfverzekerde Meg die haar assertiviteit weer eens kon laten horen. De goedkeurende blikken van de vragenstellers lieten me groeien en gaven dat extra beetje moed. Later bleek ik die meer dan nodig te hebben.

Wat namelijk bleek is dat die borstvoedingsmaffia wel degelijk bestaat. Het is alleen geen rij moeders met geiten wollen sokken en tien kinderen om zich heen, een knot in hun haar en een draagzak voor en achter. Het zijn de reclames op tv, de interviews in bladen, de gezondheids trend waaraan iedereen lijkt mee te doen waarbij puur eten en drinken voorop staat en de doodstraf op e-nummers en andere toevoegingen. Maar de maffia bevond zich vooral in mijn geval tussen de social media. De foto’s van Doutzen Kroes en andere supervrouwen die met hun perfect in model gekapte haren nonchalant hun baby aan de borst houden. Die genietende baby die rustgevend aan de borst ligt terwijl moeders in kleermakerszit net zo ontspannen erbij zit alsof ze tegelijkertijd mediteert en tien jaar jonger eruit ziet na elke voedingssessie. Haar borst zorgvuldig onder haar t-shirt vandaan getoverd terwijl het kleine baby hoofdje de volledige borst bedekt én geen melk druppel te bekennen op haar kleding. Dat laatste is vooral een kunst. De hashtag #genieten onderaan de foto die duizenden likes heeft en reacties zoals; ‘heerlijk he’ of ‘daar zijn ze voor bedoeld, zo genieten!’ is de spreekwoordelijke druppel. Laten we in dit geval spreken over dé melk druppel.

Ze doen me verdriet. Keer op keer wanneer ik scroll door mijn Instagram account. Die inmiddels is getransformeerd in een pagina vol borstvoedende moeders, zwangere vrouwen en fit moms. Je zult je misschien afvragen waarom ik daar verdrietig van word. Ik zat er namelijk niet zo bij. Bij lange na niet. Ik heb me het borstvoeden laten romantiseren. Geen enkele keer zat ik rustig op bed met een ontspannen baby in mijn armen. Ik zag er op een gegeven moment alleen maar tegenop als Mayson weer hongerig naar mijn tepels loerde. Ik betrapte mezelf erop dat ik hem niet toeliet, ik stelde het uit en zei dat hij moest wachten want het was zo gezegd nog lang geen tijd voor een volgende voedingssessie. Het was immers twee uur geleden.. Bij borstvoeden is de baby de baas, als hij wil eten mag dat. Hoelang en hoeveel bepaald hij zelf. Moeder natuur heeft bedacht dat je op deze wijze de hele dag aan het voeden ben, ze is alleen een update vergeten die past in onze tegenwoordige moderne wereld.

Ik zat met verkrampte tenen en probeerde met mijn laatste brokje energie ontspannen te voelen voor hem. Aaide over zijn slapen en kroelde in zijn handjes met mijn bezweette vingers en sprak hem zachtjes toe totdat hij weer begon te klokken. ‘Zo die eiwitten heb je maar mooi binnen vent.’ Ik kreeg ingevallen ogen met zwarte randen van de moeheid. Ik viel als een bezetende af en mijn gezicht was bleker dan ooit. Nog nooit had ik zoveel pijn gevoeld. Nee, niet eens tijdens de bevalling.

Na 4 weken kreeg ik het verlossende excuus om ermee te kunnen stoppen, een borstontsteking had me genekt. Nu kon ik echt niet meer, althans hij kon er niet meer direct aan komen. Na alle oplossingen in de vorm van tepelzalven, ontsmettingsrituelen, vitamine pillen en tepelhoedjes kwam de antibiotica. Maar alsof een tweede ik nog verder wilde testen tot waar die grens nou precies is, stelde ik een antibiotica voor die Mayson ook kon verdragen. Waarbij mijn perfecte melk perfect zou blijven, want wat zou hij anders moeten drinken? De medicatie sloeg niet aan. Na een paar dagen en een (heel serieus) dreigement van de huisarts dat ze in mijn borst zouden snijden om de ontsteking te verwijderen ging bij mij een lampje aan. Of eigenlijk ging hij uit. Ik gaf het op. Ik moest het wel opgeven, want snijden ging me toch te ver. Goh.. ik had toch een grens. Ik besloot af te bouwen.. en kocht tegen heug en meug een pot Nutrilon. 

Ik had het me zo anders voorgesteld.. ik vroeg me hardop af waarom niemand me dit verteld heeft? Waarom heeft niemand me durven vertellen dat het ook zo kon gaan? Maar als ik goed naga, was dit misschien de reden waarom de vragenstellers juist deze vraag zo belangrijk vonden om te stellen? Maar durfden ze mij niet uit mijn romantische gedachte over borstvoeding te wekken? Of durfden ze niet de discussie met me aan te gaan? Zo vastberaden als wat ik was. Moest ik het zelf maar ondervinden en het pad bewandelen die zij wellicht ook hebben moeten doorstaan? Ik was blind voor de waarheid en heb het borstvoeden mooier geschetst dan het is. Tuurlijk hebben de trends, die zogenaamde maffia en de social media kanalen waar alles mooier wordt gemaakt met filters en hashtags, meegespeeld. Maar de werkelijke borstvoedingmaffia stond niet met haar kinderen en een draagzak op mij te wachten toen ik met een pot Nutrilon de drogist uit liep, de werkelijke maffia ben ik zelf..

Liefs Meg.

 
 
Afbeelding via Pinterest. 

Comments

Comments

One Thought on “De borstvoeding maffia

  1. Mrs. Linssen on 28 september 2017 at 14:31 said:

    Er rolt een traan over mijn wangen! Ik leef zo met je mee.. ik zit (nog steeds) elke week op de bank met tranen dat borstvoeding zo zwaar is en het allemaal niet lukt zoals ik me had voorgesteld. Je hebt het goed verwoord en ik ben het helemaal met je eens. Ik volg jou op Instagram en was erg onder de indruk van je foto’s. Zo zie je maar, achter elke foto zit een verhaal! Mayson ziet er geweldig gegroeid uit en heeft nu een blije mama, dat is uiteindelijk het belangrijkste ♥️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Post Navigation

 
error: Content is protected !!