Een Nachtmerrie

FearIedereen heeft angsten. Bang om te falen, de ander voor hoogtes. Iemand zegt al gauw ‘bang’ te zijn voor spinnen. We laten ons vaak leiden door onze angsten, wat ons kan belemmeren. Zo werd ik pas geleden gevraagd voor een super gaaf project, een klein nadeel was mijn angst. Ik besloot mezelf niet te laten belemmeren, en juist erop af te gaan..

Het klonk allemaal fantastisch. Een shoot met mijn lieve verloofde. Een heuse ‘wedding shoot’. Op het strand. Alsof we even mochten oefenen. Hoe ziet hij eruit met trouwpak, speciaal op maat gemaakt door Rietbergh (!!) En ik in een echte trouwjurk van La Nova Bruidsmode? Met prachtige bloemen gestyled door de talentvolle RedWhiteBluePink, een geweldige trouwfotografe Anouschka Rokebrand, en (hoe luxe) een eigen visagiste die ook m’n haar in model zou brengen. Zelfs de aspecten waar we niets over te zeggen hadden, leken goed te komen. Het weer werd namelijk super voorspelt, zon in maart !!

Totdat een heel ‘leuk’ en mooi idee werd geopperd. Ik snapte hem meteen. Het was de missende schakel in het spel, het zou het plaatje compleet maken. Voor velen een droom. Voor mij meer een nacht’merrie’. Een paard…

Ik hoor je denken, is dat nu zo erg? Waar een ander bang is voor spinnen, water of bloed ben ik bang voor paarden. En waarom? Ze zijn eigenlijk heel mooi, sierlijk en elegant. Maar ook *angstaanjagend* groot. Ik denk dat ik die grootte het ergste vind. En het feit dat ik nooit iets met deze sprookjesachtige dieren gehad heb.

Unicorn

Vroeger op school had ik een aantal ‘paardenmeisjes’ in de klas. Niets mis mee, maar ik begreep nooit het idee om in de pauzes als paard rond te galopperen op het schoolplein en te hinniken wanneer ze elkaar passeerden. 1000 posters van paarden boven het bed te verzamelen, en in je vrije tijd naar je ‘verzorgpony’ te gaan om de stal uit te mesten. En na uren de pony geborsteld te hebben inmiddels zelf naar paard te zijn gaan ruiken.

Ik heb deze fase nooit gekend in mijn leven. Nooit een voorliefde ontdekt voor dit reusachtige schepsel. Behalve met ‘My Little Pony’, maarja de ‘little’ spreekt al voor zich. Of toen ik Pippi Langkous was in mijn eigen ‘Villa Kakelbont’ kamer (die écht helemaal roze was geschilderd). Pippi had tenslotte ook een paard, een schimmel die ze zelfs kon optillen !! Voor het gemak vergat ik dat maar, het aapje op haar schouders vond ik veel interessanter..

Mijn ideaal van de fotoshoot waar ik voor gevraagd was, viel een beetje in duigen. Ik moest poseren met een paard, op het strand waar de meeste paarden ‘heerlijk’ enthousiast van worden (lees: druk ge-draf en ongecontroleerde bewegingen). Het bijklussen als model vind ik ontzettend leuk om te doen. Daarom besloot ik vrijwel meteen dat deze angst mijn plezier in de shoot niet zou verpesten.

Lieke

Een lieve vriendin nam me mee naar de manege, nog nooit geweest dus een ervaring op zich. Ze stelde me voor aan alle paardjes in de stallen. De een groter dan de ander. Wit, bruin, zwart, merries en hengsten.. Ze stonden er allemaal. Ik ontmoette Lieke, een bruin paardje met een witte vlek op haar hoofd (het helpt om met verkleinwoorden te praten, dat maakt ze meteen een stuk kleiner) Ze stond rustig te herkauwen op wat stro.

Lieke aaien

Een moment van elkaar aftasten was meteen aan de gang. Ik probeerde m’n angst te onderdrukken en stak m’n platte hand naar haar uit. Ik bekeek haar hoofd die dichterbij kwam, en nam de grootte in me op. Thuis hadden we nog grapjes gemaakt over hoe groot ze wel zijn, en ik had m’n vader nog uitgelachen dat hij het hoofd zo groot had geschat.. Ik moest hem nu gelijk geven. Het hoofd alleen al maakte indruk, kun je nagaan dat er nog een heel lichaam aan vast zit met lange stelten die héél hard kunnen trappen.

Lieke was heel lief, ik gaf haar een appel en het leek alsof ze mij ‘geaccepteerd’ had. Nu ik haar nog. Alsof ze aanvoelde waarvoor ik kwam. Een stukje therapie ter voorbereiding van mijn fotoshoot. Als een stille dokter Rossi hielp ze me. Dat zal Doutzen toch ook doen? Als ze moet poseren met een 2-meter lange wurgslang en ze hier bang voor schijnt te zijn? Ik deed het in ieder geval wel. Wilde weer even zien hoe groot en imposant een paard is. Zodat ik niet zou schrikken wanneer het paard op het strand zou staan, en ik een kusje op zijn voorhoofd moet planten terwijl de rest toekijkt.

Om eerlijk te zijn, viel het allemaal best mee. Lieke was heel lief en rustig. Aan de gekregen tips had ik ook heel veel; ik zou niet achter het paard gaan staan en altijd met platte hand benaderen. Kroelen aan de zijkanten van het gezicht, en uitkijken voor m’n tenen ! 800 kilo op mijn poezelige teentjes (een poezen mens ben ik dan weer wel) had namelijk niet mooi geweest voor de foto.. Het kwam helemaal goed. Mijn angst heb ik niet toegelaten. Het zou me niet belemmeren. Bedankt Lieke..

Hier alvast een kleine sneak peek.. Knap toch?!

Sneakpeek

Wat is jouw grootste angst?

Follow me on Bloglovin’

Comments

Comments

10 Thoughts on “Een Nachtmerrie

  1. Renate on 17 maart 2015 at 18:22 said:

    Goed gedaan meid!!! Trots op je. Benieuwd naar de andere foto’s!!

    • meganwols on 23 maart 2015 at 21:57 said:

      Drankje Renate, ik ook stiekem op mezelf.. hihi!! De nieuwe foto’s zal ik delen op mijn blog zodra ik ze binnen heb…

  2. Trots op je, Megan !

  3. knap dat je het hebt gedaan ik zelf ben mega bang voor spinnen!

  4. Babs on 17 maart 2015 at 08:34 said:

    Meid! Je hebt het super gedaan en het resultaat is ook prachtig! En leuk dat Lieke je een beetje heeft kunnen helpen om je ergste angst voor t moment weg te overwinnen! Leuke blog! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Post Navigation

error: Content is protected !!