De zoektocht naar mijn Bruidsjurk #3

Dreamy Bride

Dat een bruiloft tijd in beslag neemt heb ik de laatste maanden meer dan eens ervaren. Hoe vaak ik wel niet achter mijn laptop kroop om eindelijk weer een blog te schrijven en ik toch weer werd afgeleid door duizenden stemmetjes in mijn hoofd die gastenlijsten, uitnodigingen en andere bruiloft deadlines schreeuwden. Daardoor heb ik niet meer zoveel geschreven op mijn blog, puur tijdsgebrek. En bloggen moet leuk blijven en ter ontspanning dienen. Wees niet getreurd, want ik heb in die maanden genoeg inspiratie opgedaan om de komende tijd weer volop te schrijven. Ik heb honderden tips voor al die ‘bride to be’s’ en ik neem je mee in onze voorbereidingen. OMG, nog maar drie weken (!!)

De laatste blog ben ik geëindigd met mijn bijna gekozen bruidsjurk. Benieuwd naar hoe ik mijn jurk dan uiteindelijk vond? In deze blog lees je hoe het moment verliep van het eerste pasmoment van mijn droom bruidsjurk. De jurk die een favorietenplek wist te bemachtigen werd door de andere bruidjes en hun panels geanalyseerd…

Bruidsjurk taartjes

Hun verhelderende mening nam ik tot mij en ik mocht een loopje doen over de befaamde catwalk van ‘Weddings’. Mijn moeder was inmiddels al een paar keer emotioneel geworden en vond deze jurk me prachtig staan. Tijdens mijn eigen analyse van de jurk – die wellicht een kanshebber kon worden – vertelde ik wat ík miste in dit exemplaar. Terwijl ik de jurk gladstreek over mijn lichaam en heen en weer schoof op de verhoging voor de spiegel, kwam er een enigszins simpel zinnetje – uitgesproken door een vastberaden bride to be – uit mijn mond; ‘Het moet iets anders zijn dan anders.’ De verkoopster keek me via de spiegel aandachtig aan en werd ineens super alert, ze vroeg me even te wachten en rende door de winkel naar een specifiek model – tenminste, dat vermoeden had ik. Ze kwam terug met een japon die ze snel achter hing. Dit moest een speciaal exemplaar zijn want alle andere jurken had ze me eerst aan de hanger laten zien. Ze vroeg me naar de paskamer te komen en ik stapte in de jurk.

Bow

Wat er toen gebeurde wilde ik absoluut niet. Ik rechtte mijn rug en voelde me op mijn mooist.. Iets wat ik echter zelf niet doorhad, maar wat de styliste mij naderhand vertelde. Ik verscheen voor mijn panel en mijn moeder had het niet meer. Die arme vrouw brak in tweeën en mijn beste vriendin en haar moeder volgden haar emotie. Ik stapte de verhoging weer op en keek naar mezelf in de spiegel. Als een koele kikker bekeek ik de jurk en moest ik eerlijk bekennen dat dit andere koek was. Het rondje op de catwalk werd gemaakt en toen ik terugliep zag ik de verdrietige gezichtjes van mijn gezelschap. De andere stylisten voegden zich bij ons en de andere bruidjes staarden me aan via de grote spiegel. Alle ogen op mij en mijn jurk gericht. Uiteindelijk bleven er twee jurken over. De eventuele kanshebber uit mijn laatste blog en de laatste bruidsjurk die stiekem de ultieme favorietenplek aan het bemachtigen was..

Wedding hair

Mijn moeder al tot diep in tranen geroerd keek vanaf een afstandje toe. Ik bleef mezelf aanstaren in de spiegel met de gedachte dat dit ‘m toch echt is.. Of niet? Het lastige was dat ik dit niet met mezelf had afgesproken. Ik zou mijn jurk niet vinden! Althans, niet vandaag. Niet tijdens de eerste dag passen en al helemaal niet in de tweede winkel (!!) We moesten nog minstens naar Mary Borsato en 4 andere winkels afstruinen. 20 totaal verschillende jurken passen en nog heel veel dagjes uit ervan maken.

Weddingdresses

Een peptalk van mijn vriendin, die het diep in mijn ogen al zag aankomen en de tranen van mijn moeder die toch niet voor niets over haar wangen rolden? Het enthousiasme van inmiddels alle verkoopsters in de winkel en ook de andere bruidjes die druk met elkaar discussieerden dat deze jurk zo mooi stond, het speelde allemaal ver in mijn beleving af. In mijn hoofd was ik druk in gesprek met mezelf.

Normaal gesproken vraagt de styliste of ik ‘Ja’ zeg tegen de bruidsjurk. Net als in het populaire programma wat ik tot in den treure bekijk, waar Randy Fenoli – die allang het antwoord weet – de prangende vraag stelt aan de gelukkige bruidjes in de beroemde ‘Kleinfeld’ salon. Ik ben benieuwd wat Randy met een bride-to-be als mij had gedaan. Misschien had hij me wel door elkaar geschud of een heel andere jurk aan laten trekken? Recht in de camera gezegd dat hij nog nooit zo’n besluiteloze bruid heeft meegemaakt? Of er was een cliffhanger verzonnen met op het einde mijn bedachtzame gezicht met erna een reclame blok van 20 minuten…..

Cocktails

Gezien de moeite die ik had om het echt te zien en vooral om te voelen, had de styliste in mijn geval een beter idee. Voor de spiegel voegden mijn moeder, beste vriendin en haar moeder zich op mij heen. Achter ons hadden al meerdere bruidjes het korte maar alles zeggende zinnetje uitgesproken. Flessen champagne werden opengerukt gevolgd door luid gejuich en ons stond hetzelfde te wachten; als ik tenminste tot mezelf kon komen. Mijn moeder richtte zich alleen tot mij en vroeg haar ‘Meggie’ te luisteren. Alsof ik van heel ver terug op aarde belandde keek ik mijn moeder in haar ogen. Haar betraande oogjes op haar blijde gezicht. Want ze wist het diep van binnen wel. En ik ook. Ik barstte eindelijk in tranen uit en gaf antwoord op mijn moeders vraag; ‘I say yes to this dress.’

 

Comments

Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Post Navigation

error: Content is protected !!